Laatst, op een zaterdag, kwam ik nogal gefrustreerd thuis. Echt, heel even kwam de stoom uit mijn oren!
Boos? Ja! Verdrietig? Ja, ook. Wat was er dan? Ik had boodschappen gedaan. Gewoon, doodgewoon, simpel en niks bijzonders, boodschappen gedaan in een supermarkt op ons mooie, vriendelijke eiland. Stel je voor: je loopt rustig tussen de schappen te zoeken naar iets dat je maar niet kunt vinden. Dan zie je een jongeman in winkeloutfit lopen, achter een kar met hoog opgestapelde producten en je denkt: die kan me helpen. ‘Kun je me misschien even helpen?’ vraag je dus.

Huh?

En de jongeman antwoordt: ‘Huh’?
‘Kun je me misschien even helpen?’
‘Mwah,’ zegt hij. Mwah? ‘Wat bedoel je, kun je me nu wel of niet helpen?’ vraag je dan half lachend. ‘Mmmah.’ Mmah? Wat moet je met deze jongeling? Gelukkig komt er een alerte medewerkster, die zegt dat de jongen door kan gaan met zijn karrenarbeid en dat zij je wel zal helpen.
Goed, opgelost. Je drentelt verder tot je bij de aankondiging van een aanbieding komt. Je stopt, studeert op de tekst en snapt het niet.
Geen nood, naast je staat alweer een jongeman in winkeloutfit.
Weliswaar is hij gezellig met een aardig meisje in gesprek, maar als je wat pogingen doet om zijn aandacht te vangen draait hij zich om en hoort je vraag aan.

Aanbieding

Nee, hij begrijpt ook niet precies hoe het zit met die aanbieding.
En gaat weer verder met zijn gesprek. Waarop je toch voorzichtig nog maar eens probeert of hij (wie anders?) je wijzer kan maken.
‘Nee, sorry, ik ben er niet helemaal met mijn gedachten bij vandaag,’ zegt hij laconiek. Dat was je inderdaad al opgevallen. En dat zeg je dan ook vriendelijk. Waarop het meisje en hij je verbluft aankijken en je maar weer doorloopt. Laat maar zitten, die aanbieding. Als dan ook nog het meisje aan de kassa zo’n beetje door je heen kijkt en druk met haar collega’s converseert, heb je het echt helemaal gehad.

Klant koning?

Dat de klant allang geen koning meer is, weten we. Maar dat de klant behandeld wordt als een lastpak, als iets dat in de weg loopt, is te gek voor woorden. Maar het komt wel voor, in toenemende mate zelfs. Onbewust asociaal? Ik weet het niet. Moet de baas van die jongens en meisjes er niet gewoon op toezien dat het personeel de klanten aan de winkel weet te binden? Moet diezelfde baas zijn personeel niet gewoon een beetje fatsoen bijbrengen? Niet alleen omdat het voor de zaken beter is, maar ook omdat het leven daar een stuk leuker van wordt?

Zou een hoop reclamespotjes schelen!

Andrea Stribos-Esmeijer